İşte ben de tam bundan bahsediyorum. Gitarist olmama rağmen her grubun bateristine özel bi ilgi duymamın, aslında benim 12 yaşımdan beri baterist olmak istememle bir alakası var mı bilmiyorum aslında.

Favori grup. E düşününce benim hayatım boyunca favori grubum diyebileceğim tek bi grup oldu,
Dream Theater.

gördüğünüz fotoğraftaki, koltuk tepelerinde oturan o hiperaktif adam da bizim biricik Portnoy’umuz olur. Petrucci’yle eşit derecede sevdiğim insandır yani o kadar söylüyorum. 

Ben bu adamı bağrıma bastım, sevdim, o tek eliyle çalıp tek eliyle su içiyor diye, tek elimle davul çalıp tek elimle sandviç yemeye falan bile kalktım ben 2 sene önce. Ki o zamanlar Black Clouds & Silver Linings yeni çıkmıştı, wither’ın çokoş Portnoy geri vokalleri vardı, hayat çok güzeldi kuşlar falan. 
Peki sonra noldu?
Şu oldu:

Kocca bir eksiklik.
Bi dolu ağlamıştım, hatta Mike Portnoy yerine Mike Mangini’nin geldiğini öğrenince Portnoy için şarkı “düzenlemiştim”:

“ne manginiler geldi
hayatımdan ne manginiler geçti
hiç birisi hasretini gidermedi
en hızlısı
senin kadar sevilmedi
kimler geldi
kimler geçti…” 

sonra Mike Mangini’ye ateş püskürdüm. “Mike olmuşsun ama Portnoy olamamışsın bebeğim..” dedim. Tabii onun püskürdüğüm bu ateşlerden hiç haberi olmadı.

Sonra bi gün Dream Theater Official’e girdiğimde sağ tarafta bişeyin eksik olduğunu gördüm. -o zamanlar sağ tarafta grup elemanları listesi vardı-

John Petrucci
James LaBrie
Jordan Rudess
John Myung

yani aslında komik gelebilir ama o benim hayatımın en yıkıcı anlarından biriydi.
Ara sıra gidip videolarını falan izlediğim zaman bu herifin, fena oluyorum.
Ve açıkçası Mangini’li albümü dinleyesim gelmiyor.
Hem de hiç.